ପାତ୍ରପୁର, ୨୩/୦୩ (କୁରେଶ ରେଡ୍ଡୀ)
ସ୍ୱାଧୀନତାର ଦୀପ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହୋଇ ଆଜି ୭୮ ବର୍ଷ ବିତିଯାଇଛି । ଦେଶ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି, ସହର ଆଲୋକିତ, ଯୋଜନା ଓ ପ୍ରଗତିର ଗୀତ ଗାଉଛି ସରକାର। କିନ୍ତୁ ଏହି ଆଲୋକର ପରିଧିରୁ ଦୂରେ, ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲାର ପାତ୍ରପୁର ବ୍ଲକର ଏକ ଛୋଟ ଗ୍ରାମ କେନ୍ଦୁଗୁମା ଆଜି ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରେ ଜୀବନ କାଟୁଛି।
ଏଠାରେ ବିକାଶ କାଗଜରେ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ମାଟିରେ ନାହିଁ। ରାସ୍ତା ନାହିଁ ଯାହା ମାନବ ସଭ୍ୟତାର ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ। ପାଣି ନାହିଁ ଯାହା ଜୀବନର ମୂଳ ଆଧାର। ବିଦ୍ୟୁତ ନାହିଁ ଯାହା ଆଧୁନିକ ଯୁଗର ଆଲୋକ।
ଚାଳିଶି ବର୍ଷ ଧରି ଏହି ଗ୍ରାମ ଏକ ରାସ୍ତା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛି। ଜଙ୍ଗଲ ଓ ନଦୀ ହେଉଛି ସେମାନଙ୍କର ଦୈନିକ ପଥ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପରେ ଜୀବନର ଝୁଙ୍କି। ବର୍ଷା ଆସିଲେ ସେହି ପଥ ହୋଇଯାଏ ମୃତ୍ୟୁର ରାସ୍ତା।
ଏଠାରେ ରୋଗୀ ହେବା ମାନେ ଏକ ଦୁଃଖଦ ଭାଗ୍ୟର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବା। ଆମ୍ବୁଲାନ୍ସ ନୁହେଁ, ଦୋଳା ହିଁ ଏଠାର ଏକମାତ୍ର ଆଶା। ଏହି ଚିତ୍ର ୨୧ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ନୁହେଁ ଏହା ଅବହେଳାର ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରମାଣ।
ଶିକ୍ଷା ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଏକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱପ୍ନ। ଛୋଟ ଛୋଟ ଶିଶୁମାନେ ପୁସ୍ତକ ବୋହିବାରୁ ଅଧିକ ଭାର ବୋହୁଛନ୍ତି ସେହି ହେଉଛି ଅବହେଳାର ଭାର। ବର୍ଷର ଅର୍ଧାଧିକ ସମୟ ସ୍କୁଲ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ, ଯାହା ସେମାନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଠେଲିଦେଉଛି।
ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି
କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କାର ଯୋଜନା କାହା ପାଇଁ?
ବିକାଶର ଏହି ଘୋଷଣା କାହା ପାଇଁ?
ଯଦି କେନ୍ଦୁଗୁମା ଭଳି ଗ୍ରାମ ଏହାରୁ ବଞ୍ଚିତ, ତେବେ ଏହି ବିକାଶ କେବଳ ଏକ ମିଥ୍ୟା ପ୍ରତିଛବି ନୁହେଁ କି?
ବର୍ଷରୁ ବର୍ଷ ଗ୍ରାମବାସୀ ନିଜର ଯନ୍ତ୍ରଣା ନେଇ ପ୍ରଶାସନର ଦ୍ୱାର ଖଟ଼ାଇଛନ୍ତି। ସରପଞ୍ଚ ବଦଳିଛନ୍ତି, ବିଧାୟକ ବଦଳିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପରିସ୍ଥିତି ବଦଳିନାହିଁ। ଏହା କେବଳ ଅବହେଳା ନୁହେଁ ଏହା ଏକ ବ୍ୟବସ୍ଥାଗତ ବିଫଳତାର ନିର୍ମମ ଚିତ୍ର।
ସ୍ଥାନୀୟ ବିଧାୟକଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ଆଶ୍ୱାସନ ମିଳିଛି “ଶୀଘ୍ର” ସମାଧାନ ହେବ। କିନ୍ତୁ ଏହି “ଶୀଘ୍ର” ଶବ୍ଦଟି ଏଠାରେ ଏକ ଅନନ୍ତ ଅପେକ୍ଷାର ପର୍ଯ୍ୟାୟ ହୋଇଯାଇଛି।
ଏବେ କେନ୍ଦୁଗୁମା ଚୁପ୍ ନୁହେଁ। ଏହି ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟରୁ ଉଠୁଛି ପ୍ରତିବାଦର ଆବାଜ। ଯଦି ସମାଧାନ ନ ମିଳେ, ତେବେ ଆନ୍ଦୋଳନ ହେବ ଏହା ସେମାନଙ୍କ ଚେତାବନୀ।
କେନ୍ଦୁଗୁମା କେବଳ ଏକ ଗ୍ରାମ ନୁହେଁ ଏହା ହେଉଛି ପ୍ରଶ୍ନ।
ଏହା ହେଉଛି ସେହି ପ୍ରଶ୍ନ ଯାହା ସରକାର, ପ୍ରଶାସନ ଓ ନେତୃତ୍ୱଙ୍କ ଆଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ
ବିକାଶ କେବେ ମାଟିକୁ ଛୁଇଁବ?
ନା କେବଳ କାଗଜରେ ହିଁ ରହିଯିବ?
